Bilirsiniz çocuklar yemek hazırlayan annelerinin malzemelerini yemeye bayılırlar. Mayalanmakta olan hamurun kapağını açar bir parça koparır hamurun mayalanmasını geciktirirlerdi. Hazırlanmakta olan salatanın malzemelerinden aşırır, sıcak çorba tenceresine yaklaşır, pasta kremasın hazırlandığı kaptan kalıntılar da olsa yemeğe bayılırlardı. Yemeğe gelince de…
Sofrada oturtabilene aşk olsun onları. Birkaç kaşık yer, tabaklarını yarım bırakır ve hemen kaçmak isterler. Sofrada bir gerginliktir başlar baba kızar anne yapıcı olmaya çalışır ve biri sert biri tatlı çocuğu birkaç lokma da yesin de büyüsün diye zorlarlardı tabi onlar için durum böyle değildi. Ne yapsa da kurtulsa bu sıkıcı ortamdan da gidip oyuncaklarının arasında dalsa. Zaten yemekten önce atıştırdıkları onca şeyden dolayı iştahsızdırlar ve bir yandan da baba kızmaktadır. Oynama yemeğinle diye… Yetişkin biri de olsa durmak istemez bu koşullarda. Çocuk neden dursun ki? Ancak neden böyle? Ne oluyor da bizler bir bütün halinde almak yerine parça parça almaya bayılıyoruz. Neden bir işinin sonunu görmeden önce daha oluşum aşamasındayken karar veriyoruz ve diyoruz ki bu işten bir şey çıkmaz?
Birçok sebep olsa da ilki sabırsız olmamızdır. Tabiatımız böyle. Hiçbir gecikme olmadan hislerimiz ve düşüncelerimiz yansıma bulsun isteriz. Ancak bu dünya süreçlerin dünyası olduğu için aşamaların tamamlanması gerekir ve bu aşamaların içine talih denilen bir faktör girdiği için de düşünce ve hislerin ortaya çıkıp çıkmayacağı da belirsizdir. Tüm aşamalar tamamlanmış olsa da hiçbir sonuç ortaya çıkmayabilir. Şans işte dedikleri gibi… Bir bardak su içmek isteyen birisinin içindeki yoksunluk hissinin dahi tatmin olması için beynin bu isteği yerine getirmesi için hesap yapması, bedene sinyaller yollaması ve harekete geçilip suya doğru yola çıkılması gibi bir süreç zinciri tamamlanmak zorundadır. Tamamlansa bile kişi suya ulaşıp ulaşamama konusunda bilinmeyenler vardır…
Bir diğer sebep ise tamamlanmış işin ne olduğu ya da olmadığı ne amaçla yapıldığı veyahut bunun da bir başka işin aşaması olup olmadığı konusundaki bilgisizliğimizdir. Bihaberiz her şeyden… Dışarıda yapılan yol çalışması konusunda nefret dolu bir şekilde ağız dolusu küfür eden birisi birkaç saat sonra zarar görmüş internet hattını düzelttikleri için yanlarına inip o çalışanlara teşekkür etmesi gerektiğini düşüneceğinden haberi yoktur. Sadece o an hissettiği şey kişiyi yönetir. Sonuçta hiç hoş olmayan bir şekilde uyandırılmıştır.
Daha birçok sebep vardır. Sıcak tencereye yaklaşıp zarar görmek isteyen çocuğun hali gibi, hazırlık aşamasındaki bir doğum günü kutlamasına şahit olup tüm hevesleri kaçırmak gibi, korkmak gibi ve daha birçok sebep vardır. Yani yarım bir işin bize gösterilmemesi en büyük faydalardandır. Ama nedense bizler hala yarım işlere elimizi sokmak için can atarız ve belirsizlik içinde olan yaşam amacımızı sorgularken alelacele kararlar alır analiz yapmadan işte bu! sonucuna varırız…
Devam edecektir…
