Karanlığın karanlığı boğduğu düzmece bir mutluluk piyesindeyiz her birimiz. Kan kırmızısı perdenin açılmasıyla birlikte kaybettiklerimiz, yitirdiklerimiz ve kendi ellerimizle mahvettiğimiz hayatlarımızla yüzleşmeye başlıyoruz. Bazen farkında olmadan kırdığımız kalpleri, bazen pervasızca başlattığımız egoistik savaşlarımızın kurbanlarını görüyoruz.
Sırf başkalarından daha iyi hissedebilmek adına yaptığımız her bir eylem, hezimet olarak geri dönüyor yaşamlarımıza. Hezimeti hezimet olarak görememenin, her daim kendi mutluluklarımızı öncelemenin anlamını, gün sonunda yalnızlığı ile baş başa kalan, aynaların düşmanı olan suretimize baktığımızda idrak ediyoruz. Hayat sandığımız döngünün bir takvim çöplüğünden ibaret olduğunu, insanlarla kuramadığımız her bir bağda anlıyoruz. Sebebi olduğumuz her bir vandallığın, art niyetin sonuçlarını gösteriyor bize bu kan kırmızısı perde.
Olduğumuzu sandığımız insan profiliyle hiçbir alakamızın olmadığı ve gerçekte kim olduğumuzu bizlere koca puntolarla gösteren bu piyesin içinde sıkışıyoruz. “Bu ben olamam, bunu ben yapmış olamam” diyoruz. Ama gördüğümüz, duyduğumuz her türlü ızdırabın dolaylı veya dolaysız olarak sebebi olduğumuz gerçeği, kalbimize mıh gibi kazınıyor.
İşte o anda, bu düzmece mutluluk piyesinden uyanıp, gerçek bir piyesi, bizler inşa etmeye başlıyoruz. Her birimizin kalbinde hissettiği bu sıkışmışlık, bize yeni bir kapı açıyor. Çünkü esasen kaos, bir merdivendir. İçimizde ilmek ilmek işlenen bu uyanış ve merdiven vasıtasıyla, artık ne/kim olacağımızı tayin etmeye başlıyoruz. Ve görüyoruz ki, her birimizin kalbini umutla, hayatla dolduracak tek güç, aramızda kurduğumuz iyi bağdan geçiyor. Yarına mutlulukla uyanmak için beslediğimiz umudun, birbirimizi nefretle, egoyla değil, sevgiyle, özgecilikle kuşatmaktan doğduğunu anlıyor kalplerimiz. İşte o zaman, ellerimiz birbirine uzanıyor, birbirine ulaşıyor ve sevginin getirdiği güvenin varlığında, korkularımızın, endişelerimizin yanıp kül olduğunu görüyoruz. Ve sonra hep beraber yepyeni bir hayatın kapılarını aralıyor, hep bir ağızdan haykırıyoruz: ‘Merhaba Yeni Hayat!’
