Mutlu olmadığımız için…
Bulunduğumuz yeri terk ederiz. Yanımızdaki insanları. Yalnızlığı yeğleriz. Çözüm yalnızlıkta gibi gelir. Herkes insandan bir şey koparıyor sanki. Bu his onu gitmeye sevk eder. Gitmek ve hiçbir şekilde geri dönmemek.
Gitse de aynı şeyler olmaya başlar zamanla. İnsanlar kaçıp gittiği insanlara dönüşür. Yollar eski yollar gibi gelir. Hava yine boğucu, sesler yine rahatsız edicidir. Yeni kaçış planları başlar.
İnsan sıkıştırılan bir gaz gibi sürekli yer değiştirir. Belli bir sıkışmaya dayanabilir sonra patlak verir.
Bu da hiçbir yere kök salamayan insanların varlığını getirir. Hiç kimse hiçbir yerli değildir artık.
Çünkü mutlu değil ve üstünde çok fazla yük var. Yük de her geçen gün artmakta. Kaldıramadığını hissetmekte.
İnsan ne yapmalı?
En iyisi yardım aramaktır. Çünkü eninde sonunda kaçacak bir yer kalmayacaktır.
